The Spiritual Aspect Of Sikhi

Without spirituality and love for the Creator, life passes through many realms of momentarily ecstasy and unending agony as per First Nanak. He rejects all temporary pleasures for the sake of the Creator’s love; to him, accursed is that life in which the praises of the Creator are not done without any selfish agenda; life without living in the Creator’s love is useless. The mortals’ cultural events and Maya pursuits fail to bring peace in their lives. The experiences of these events and pursuits prove that a state of mind in which everlasting bliss is obtained doesn’t come through the worldly achievements. The Guru doesn’t suggest abandoning this Maya influenced world, instead he advises his followers to live in it but free of conceit, greed, attachment and anger. Let us see how he looks at the luxurious lives empty of spirituality and the Creator’s love; he expresses his views in this context on 141, SGGS:

ਮਃ ੧ ਸਲੋਕੁ ॥   ਸੋ ਜੀਵਿਆ ਜਿਸੁ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਸੋਇ ॥   ਨਾਨਕ ਅਵਰੁ ਨ ਜੀਵੈ ਕੋਇ ॥   ਜੇ ਜੀਵੈ ਪਤਿ ਲਥੀ ਜਾਇ ॥   ਸਭੁ ਹਰਾਮੁ ਜੇਤਾ ਕਿਛੁ ਖਾਇ ॥   ਰਾਜਿ ਰੰਗੁ ਮਾਲਿ ਰੰਗੁ ॥   ਰੰਗਿ ਰਤਾ ਨਚੈ ਨੰਗੁ ॥   ਨਾਨਕ ਠਗਿਆ ਮੁਠਾ ਜਾਇ ॥   ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਪਤਿ ਗਇਆ ਗਵਾਇ ॥੧॥  

Mėhlā 1 salok.   So jīvi▫ā jis man vasi▫ā so▫e.   Nānak avar na jīvai ko▫e.   Je jīvai paṯ lathī jā▫e.   Sabẖ harām jeṯā kicẖẖ kẖā▫e.   Rāj rang māl rang.   Rang raṯā nacẖai nang.   Nānak ṯẖagi▫ā muṯẖā jā▫e.   viṇ nāvai paṯ ga▫i▫ā gavā▫e. ||1||  

Sloka of First Nanak: In essence: Oh Nanak! Only that person in whose heart Akalpurakh abides has lived really; otherwise, no one lives really. If any person lives without Akalpurakh, he or she departs from here by losing his or her honor. All food of that person who is not into Akalpurakh’s praise is deemed as unearned. Drenched in the power and wealth, he or she just dances shamelessly. Oh Nanak! Without Akalpurakh’s Naam, a person who is beguiled and defrauded by the Maya influences departs from here losing his or her honor.

I have taken verses from the Guru’s Ballad known as “Vaar Maagh ki, 137, SGGS to see, as per him, how the mortal wastes life without caring for that Creator who blesses him so much. First, he suggests his follower to follow the Guru who really helps to become one with the Creator.

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥   ਗੁਰੁ ਦਾਤਾ ਗੁਰੁ ਹਿਵੈ ਘਰੁ ਗੁਰੁ ਦੀਪਕੁ ਤਿਹ ਲੋਇ ॥   ਅਮਰ ਪਦਾਰਥੁ ਨਾਨਕਾ ਮਨਿ ਮਾਨਿਐ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥੧॥  

Salok mėhlā 1.   Gur ḏāṯā gur hivai gẖar gur ḏīpak ṯih lo▫e.   Amar paḏārath nānkā man mānī▫ai sukẖ ho▫e. ||1||   

Sloka of First Nanak: In essence: the Guru, the giver of Naam, is a house of peace, and he is capable of enlightening the world. Oh Nanak! The Guru possesses the eternal wealth of Naam; if one listens to the Guru in full faith, one obtains peace.

ਹਿਵੈ ਘਰੁ = ਬਰਫ਼ ਦਾ ਘਰ, ਠੰਢਾ ਦਾ ਸੋਮਾ। ਦੀਪਕੁ = ਦੀਵਾ। ਤਿਹੁ ਲੋਇ = ਤ੍ਰਿਲੋਕੀ ਵਿਚ। ਅਮਰ = ਨਾਹ ਮਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾਹ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ। ਮਨਿ ਮਾਨਿਐ = ਜੇ ਮਨ ਮੰਨ ਜਾਏ, ਜੇ ਮਨ ਪਤੀਜ ਜਾਏ।੧।

ਸਤਿਗੁਰੂ (ਨਾਮ ਦੀ ਦਾਤਿ) ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਠੰਡ ਦਾ ਸੋਮਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ (ਹੀ) ਤ੍ਰਿਲੋਕੀ ਵਿਚ ਚਾਨਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਨਕ! ਕਦੇ ਨਾਹ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ (ਨਾਮ-ਰੂਪ) ਪਦਾਰਥ (ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ)। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਗੁਰੂ ਵਿਚ ਪਤੀਜ ਜਾਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।੧।

 

Now in the below verses, the Guru states a story of a wasted life:

ਮਃ ੧ ॥   ਪਹਿਲੈ ਪਿਆਰਿ ਲਗਾ ਥਣ ਦੁਧਿ ॥   ਦੂਜੈ ਮਾਇ ਬਾਪ ਕੀ ਸੁਧਿ ॥   ਤੀਜੈ ਭਯਾ ਭਾਭੀ ਬੇਬ ॥   ਚਉਥੈ ਪਿਆਰਿ ਉਪੰਨੀ ਖੇਡ ॥   ਪੰਜਵੈ ਖਾਣ ਪੀਅਣ ਕੀ ਧਾਤੁ ॥   ਛਿਵੈ ਕਾਮੁ ਨ ਪੁਛੈ ਜਾਤਿ ॥   ਸਤਵੈ ਸੰਜਿ ਕੀਆ ਘਰ ਵਾਸੁ ॥   ਅਠਵੈ ਕ੍ਰੋਧੁ ਹੋਆ ਤਨ ਨਾਸੁ ॥   ਨਾਵੈ ਧਉਲੇ ਉਭੇ ਸਾਹ ॥   ਦਸਵੈ ਦਧਾ ਹੋਆ ਸੁਆਹ ॥   ਗਏ ਸਿਗੀਤ ਪੁਕਾਰੀ ਧਾਹ ॥   ਉਡਿਆ ਹੰਸੁ ਦਸਾਏ ਰਾਹ ॥   ਆਇਆ ਗਇਆ ਮੁਇਆ ਨਾਉ ॥   ਪਿਛੈ ਪਤਲਿ ਸਦਿਹੁ ਕਾਵ ॥   ਨਾਨਕ ਮਨਮੁਖਿ ਅੰਧੁ ਪਿਆਰੁ ॥   ਬਾਝੁ ਗੁਰੂ ਡੁਬਾ ਸੰਸਾਰੁ ॥੨॥  

Mėhlā 1.   Pahilai pi▫ār lagā thaṇ ḏuḏẖ.   Ḏūjai mā▫e bāp kī suḏẖ.   Ŧījai bẖa▫yā bẖābẖī beb.   Cẖa▫uthai pi▫ār upannī kẖed.   Punjvai kẖāṇ pī▫aṇ kī ḏẖāṯ.   Cẖẖivai kām na pucẖẖai jāṯ.   Saṯvai sanj kī▫ā gẖar vās.   Aṯẖvai kroḏẖ ho▫ā ṯan nās.   Nāvai ḏẖa▫ule ubẖe sāh.   Ḏasvai ḏaḏẖā ho▫ā su▫āh.   Ga▫e sigīṯ pukārī ḏẖāh.   Udi▫ā hans ḏasā▫e rāh.   Ā▫i▫ā ga▫i▫ā mu▫i▫ā nā▫o.   Picẖẖai paṯal saḏihu kāv.   Nānak manmukẖ anḏẖ pi▫ār.   Bājẖ gurū dubā sansār. ||2||   

In Essence: (as a baby) first, one develops affection for one’s mother’s milk; second, one gets aware of one’s mother and father; third, one becomes aware of relations of brother, wife and sister; fourth, one develops interests in playing; fifth, one gets interested in food and drink; sixth, one’s lust takes over and one doesn’t care about one’s caste/reputation (because priority is to satisfy the urge.); seventh, one starts gathering wealth and settles in one’s own home. Eighth, one harms body with anger. Ninth, black hair turn into white and breathing becomes hard; tenth, one becomes ashes; at one’s death, the comrades bewail, and one’s soul departs to look for other way. Thus, one comes and departs forgetting Naam. After death, one’s relatives invite other people to eat (it doesn’t reach to the dead). Oh Nanak! The mind-slave’s love for the world is like a blind man’s love (who doesn’t see the reality); thus without the Guru, the world gets drowned.   

All cultural driven life is expressed in the above verses; the cultural shows are advocated for the child by its custodians and no lesson for spirituality or about the Creator is advocated; the child is programmed to be Maya lover and eventually it becomes destined to experience ups and downs triggered by the Maya pursuits. No lesson about becoming contented or living in the Creator’s ordinance is given; through organized religions, the child is taught to treat the Creator as a toy: give something in the Creator’s name and you will get something better in return.

Most of the people, no wonder, live their cultures instead of living their religions. The Guru questions that for the sake of the Creator’s love that fills the seekers with spirituality and contentment.

ਪਹਿਲੈ = ਪਹਿਲੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ। ਪਿਆਰਿ = ਪਿਆਰ ਨਾਲ। ਥਣ ਦੁਧਿ = ਥਣਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਿਚ। ਸੁਧਿ = ਸੂਝ, ਸੋਝੀ। ਭਯਾ = ਭਾਈਆ, ਭਾਈ। ਭਾਭੀ = ਭਰਜਾਈ। ਬੇਬ = ਭੈਣ। ਧਾਤੁ = ਧੌੜ, ਕਾਮਨਾ। ਸੰਜਿ = (ਪਦਾਰਥ) ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ। ਸਿਗੀਤ = ਸੰਗੀ, ਸਾਥੀ। ਦਸਾਏ = ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਮੁਇਆ = ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਮੁੱਕ ਗਿਆ। ਅੰਧੁ = ਅੰਨ੍ਹਾ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਾਲਾ।੨।

(ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਦਸ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡੀਏ, ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਦੇ ਕੀਤੇ ਉੱਦਮਾਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਇਉਂ ਬਣਦੀ ਹੈ:) ਪਹਿਲੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ (ਜੀਵ) ਪਿਆਰ ਨਾਲ (ਮਾਂ ਦੇ) ਥਣਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਿਚ ਰੁੱਝਦਾ ਹੈ; ਦੂਜੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ (ਭਾਵ, ਜਦੋਂ ਰਤਾ ਕੁ ਸਿਆਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ) (ਇਸ ਨੂੰ) ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਉ ਦੀ ਸੋਝੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੀਜੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ (ਅਪੜਿਆਂ ਜੀਵ ਨੂੰ) ਭਰਾ ਭਾਈ ਤੇ ਭੈਣ ਦੀ ਪਛਾਣ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਵੇਲੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਣ (ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਣ ਦੀ ਰੁਚੀ) ਉਪਜਦੀ ਹੈ, ਪੰਜਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਖਾਣ ਪੀਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਛੇਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ (ਅੱਪੜ ਕੇ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ) ਕਾਮ (ਜਾਗਦਾ ਹੈ ਜੋ) ਜਾਤਿ ਕੁਜਾਤਿ ਭੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਸਤਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ਵੇਲੇ (ਜੀਵ ਪਦਾਰਥ) ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ (ਆਪਣਾ) ਘਰ ਦਾ ਵਸੇਬਾ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਠਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ (ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ) ਗੁੱਸਾ (ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ) ਸਰੀਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। (ਉਮਰ ਦੇ) ਨਾਂਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਕੇਸ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਹ ਖਿੱਚ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ (ਭਾਵ, ਦਮ ਚੜ੍ਹਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ), ਦਸਵੇਂ ਦਰਜੇ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਸੜ ਕੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਥੀ (ਮਸਾਣਾਂ ਤਕ ਨਾਲ) ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਢਾਹਾਂ ਮਾਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਜੀਵਾਤਮਾ (ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ) ਨਿਕਲ ਕੇ (ਅਗਾਂਹ ਦੇ) ਰਾਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ ਜਗਤ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਤੁਰ ਗਿਆ, (ਜਗਤ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ) ਨਾਮ ਭੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, (ਉਸ ਦੇ ਮਰਨ) ਪਿਛੋਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉਤੇ (ਪਿੰਡ ਭਰਾ ਕੇ) ਕਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਦੀਦਾ ਹੈ (ਉਸ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਅੱਪੜਦਾ)। ਹੇ ਨਾਨਕ! ਮਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ (ਜਗਤ ਨਾਲ) ਪਿਆਰ ਅੰਨਿ੍ਹਆਂ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਗੁਰੂ (ਦੀ ਸਰਣ ਆਉਣ) ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜਗਤ (ਇਸ 'ਅੰਧ ਪਿਆਰ' ਵਿਚ) ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ।੨। ❀ ਨੋਟ: ਇਥੇ ਭਾਵ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰਨੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਲੋਕ ਦਾ ਭਾਵ "ਮਿਠੈ ਪਤਰੀਐ" ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹੀ ਖ਼ਿਆਲ ਪਉੜੀ ਵਿਚ ਹੈ।

 

A story of materialistic - life is told; all those who believe only in materialistic success have no guts to swallow the Guru’s this message that without loving the Creator, the life becomes nothing but gambling.

ਮਃ ੧ ॥   ਦਸ ਬਾਲਤਣਿ ਬੀਸ ਰਵਣਿ ਤੀਸਾ ਕਾ ਸੁੰਦਰੁ ਕਹਾਵੈ ॥   ਚਾਲੀਸੀ ਪੁਰੁ ਹੋਇ ਪਚਾਸੀ ਪਗੁ ਖਿਸੈ ਸਠੀ ਕੇ ਬੋਢੇਪਾ ਆਵੈ ॥   ਸਤਰਿ ਕਾ ਮਤਿਹੀਣੁ ਅਸੀਹਾਂ ਕਾ ਵਿਉਹਾਰੁ ਨ ਪਾਵੈ ॥   ਨਵੈ ਕਾ ਸਿਹਜਾਸਣੀ ਮੂਲਿ ਨ ਜਾਣੈ ਅਪ ਬਲੁ ॥   ਢੰਢੋਲਿਮੁ ਢੂਢਿਮੁ ਡਿਠੁ ਮੈ ਨਾਨਕ ਜਗੁ ਧੂਏ ਕਾ ਧਵਲਹਰੁ ॥੩॥  

Mėhlā 1.   Ḏas bālṯaṇ bīs ravaṇ ṯīsā kā sunḏar kahāvai.   Cẖālīsī pur ho▫e pacẖāsī pag kẖisai saṯẖī ke bodẖepā āvai.   Saṯar kā maṯihīṇ asīhāʼn kā vi▫uhār na pāvai.   Navai kā sihjāsṇī mūl na jāṇai ap bal.   Dẖandẖolim dẖūdẖim diṯẖ mai Nānak jag ḏẖū▫e kā ḏẖavalhar. ||3||  

Sloka of First Nanak: In essence: At the age of ten, one is called a child, at twenty; the youth involves in lust; at thirty, one is called handsome. At forty, one is at the peak of life; at fifty, youthfulness starts decreasing and at sixty, the old age comes. At seventy, one loses intellect, and at eighty, one cannot perform all duties well. At ninety, one gets attached to a cot and one cannot take care of one’s own body. By searching and seeking, I have found this truth that the world is a mansion of smoke. 

ਬਾਲਤਣਿ = ਬਾਲਕਪਨ ਵਿਚ। ਰਵਣ = ਕਾਮ-ਚੇਸ਼ਟਾ ਵਾਲੀ ਉਮਰ। ਰਵਣਿ = ਕਾਮ-ਚੇਸ਼ਟਾ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ। ਪੁਰੁ = ਭਰ-ਜੁਆਨ। ਪਗੁ = ਪੈਰ। ਖਿਸੈ = ਤਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਹਿਠਾਂਹ ਨੂੰ ਖਿਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਿਹਜਾਸਣੀ = ਮੰਜੇ ਉਤੇ ਆਸਣ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ। ਅਪ ਬਲੁ = ਆਪਣਾ ਬਲ, ਆਪਣਾ ਆਪ। ਧਵਲਹਰੁ = ਧੌਲਰ, ਮੰਦਰ (ਧਵਲਹਰੁ = ਧਵਲ ਘਰੁ, ਸਫੈਦ ਪਲਸਤਰ ਵਾਲਾ ਮਕਾਨ)।੩।

ਦਸਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ (ਜੀਵ) ਬਾਲਪਨ ਵਿਚ (ਹੁੰਦਾ ਹੈ) ਵੀਹਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਹੋ ਕੇ ਕਾਮ-ਚੇਸ਼ਟਾ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ (ਅੱਪੜਦਾ ਹੈ), ਤੀਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੋ ਕੇ ਸੋਹਣਾ ਅਖਵਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰੇ ਭਰ-ਜੁਆਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪੰਜਾਹ ਤੇ ਅੱਪੜ ਕੇ ਪੈਰ (ਜੁਆਨੀ ਤੋਂ ਹਿਠਾਂਹ) ਖਿਸਕਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੇ ਬੁਢੇਪਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਜੀਵ ਅਕਲੋਂ ਹੀਣਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਸੀ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਾਰ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਨੱਵੇ ਸਾਲ ਦਾ ਮੰਜੇ ਤੋਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹਿੱਲ ਸਕਦਾ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਭੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਨਾਨਕ! ਮੈਂ ਢੂੰਢਿਆ ਹੈ, ਭਾਲਿਆ ਹੈ, ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਜਗਤ ਚਿੱਟਾ ਪਲਸਤਰੀ ਮੰਦਰ ਹੈ (ਭਾਵ, ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਹੈ) ਪਰ ਹੈ ਧੂਏਂ ਦਾ (ਭਾਵ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ)।੩।

 

The Gurbani is not just written, but it is an expression of the union occurred between the Creator and the devotees; various aspects about the spirituality and the union with the Creator expressed in the Gurbani cannot be understood completely unless one personally experiences those. In the following stanza, the Guru addresses to the Creator telling what he feels about Him, the mind slaves and the Guru followers:

ਪਉੜੀ ॥   ਤੂੰ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਅਗੰਮੁ ਹੈ ਆਪਿ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਉਪਾਤੀ ॥   ਰੰਗ ਪਰੰਗ ਉਪਾਰਜਨਾ ਬਹੁ ਬਹੁ ਬਿਧਿ ਭਾਤੀ ॥   ਤੂੰ ਜਾਣਹਿ ਜਿਨਿ ਉਪਾਈਐ ਸਭੁ ਖੇਲੁ ਤੁਮਾਤੀ ॥   ਇਕਿ ਆਵਹਿ ਇਕਿ ਜਾਹਿ ਉਠਿ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਮਰਿ ਜਾਤੀ ॥   ਗੁਰਮੁਖਿ ਰੰਗਿ ਚਲੂਲਿਆ ਰੰਗਿ ਹਰਿ ਰੰਗਿ ਰਾਤੀ ॥   ਸੋ ਸੇਵਹੁ ਸਤਿ ਨਿਰੰਜਨੋ ਹਰਿ ਪੁਰਖੁ ਬਿਧਾਤੀ ॥   ਤੂੰ ਆਪੇ ਆਪਿ ਸੁਜਾਣੁ ਹੈ ਵਡ ਪੁਰਖੁ ਵਡਾਤੀ ॥   ਜੋ ਮਨਿ ਚਿਤਿ ਤੁਧੁ ਧਿਆਇਦੇ ਮੇਰੇ ਸਚਿਆ ਬਲਿ ਬਲਿ ਹਉ ਤਿਨ ਜਾਤੀ ॥੧॥  

Pa▫oṛī.   Ŧūʼn karṯā purakẖ agamm hai āp sarisat upāṯī.   Rang parang upārjanā baho baho biḏẖ bẖāṯī.   Ŧūʼn jāṇėh jin upā▫ī▫ai sabẖ kẖel ṯumāṯī.   Ik āvahi ik jāhi uṯẖ bin nāvai mar jāṯī.   Gurmukẖ rang cẖalūli▫ā rang har rang rāṯī.   So sevhu saṯ niranjano har purakẖ biḏẖāṯī.   Ŧūʼn āpe āp sujāṇ hai vad purakẖ vadāṯī.   Jo man cẖiṯ ṯuḏẖ ḏẖi▫ā▫iḏe mere sacẖi▫ā bal bal ha▫o ṯin jāṯī. ||1||  

Stanza: In essence: “Oh Creator! You are the Omnipotent and the unapproachable, and you have created the Universe; you have made the creation of many kinds and colors in many ways. Only you understand it, because you have created it; it is your play. There are some people who come here and depart from here without your Name; however, the Guru followers are sincerely dyed in your love”. The Guru followers serve that Har, who pervades all over and who is the Immaculate, all-powerful and the all-knowing Creator.  “Oh Har! You know all; you are the wise and the Greatest. Oh eternal One! I sacrifice to those, who meditate on you.

ਅਗੰਮੁ = ਜਿਸ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਰੰਗ ਪਰੰਗ = ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਦੀ। ਉਪਾਰਜਨਾ = ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਹੇ (ਪ੍ਰਭੂ!) ਤੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੈਂ, ਸਭ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ, (ਫਿਰ ਭੀ) ਤੇਰੇ ਤੀਕ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪ (ਸਾਰੀ) ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਪਾਈ ਹੈ, (ਇਹ ਰਚਨਾ) ਤੂੰ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਹੈ। (ਜਗਤ ਦਾ ਇਹ) ਸਾਰਾ ਤਮਾਸ਼ਾ ਤੇਰਾ ਹੀ (ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ) ਹੈ, (ਇਸ ਤਮਾਸ਼ੇ ਦੇ ਭੇਤ ਨੂੰ) ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੇ (ਖੇਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ) ਹੈ।) ਇਸ ਤਮਾਸ਼ੇ ਵਿਚ) ਕਈ ਜੀਵ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਈ (ਤਮਾਸ਼ਾ ਵੇਖ ਕੇ) ਤੁਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, (ਪਰ ਜੋ) 'ਨਾਮ' ਤੋਂ ਸੱਖਣੇ ਹਨ ਉਹ ਮਰ ਕੇ (ਭਾਵ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ) ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਹਨ ਉਹ (ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ) ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਰੋਲ ਹਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। (ਹੇ ਭਾਈ!) ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ (ਪੁਰਖ) ਹੈ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਮਰੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹਸਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਮੇਰੇ ਸੱਚੇ (ਸਾਹਿਬ!) ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਚਿੱਤ ਲਾ ਕੇ ਸਿਮਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਸਦਕੇ ਹਾਂ।੧।

 

Once, the seeker starts following the Guru, he starts eliminating his negative passions; being in love with the Creator, he feels different than others; he starts beholding the Creator everywhere. The Guru guides the follower to reach to a state of mind where one feels totally aligned with the Creator; the Guru shares with the followers how the mind feels after falling in love with the Creator in the following verses on 23, SGGS:

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੧ ਘਰੁ ਦੂਜਾ ੨ ॥   ਆਪੇ ਰਸੀਆ ਆਪਿ ਰਸੁ ਆਪੇ ਰਾਵਣਹਾਰੁ ॥   ਆਪੇ ਹੋਵੈ ਚੋਲੜਾ ਆਪੇ ਸੇਜ ਭਤਾਰੁ ॥੧॥  

Sirīrāg mėhlā 1 gẖar ḏūjā 2.   Āpe rasī▫ā āp ras āpe ravaṇhār.   Āpe hovai cẖolṛā āpe sej bẖaṯār. ||1||  

Raag Sriraag: the Bani of First Nanak: house second: In essence: Akalpurakh himself is the enjoyer and the relish. He Himself is the bride, the bridegroom, and their couch.

ਰੰਗਿ ਰਤਾ ਮੇਰਾ ਸਾਹਿਬੁ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਭਰਪੂਰਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥  

Rang raṯā merā sāhib rav rahi▫ā bẖarpūr. ||1|| rahā▫o.

My Master, being filled with all love, pervades everywhere. Pause 

     Above as well below, in a very clear way, Akalpurakh’s both Nirgun (without attributes) Sargun (with attributes) forms are expressed; Akalpurakh is seen in the things and lives and also beyond forms.

ਆਪੇ ਮਾਛੀ ਮਛੁਲੀ ਆਪੇ ਪਾਣੀ ਜਾਲੁ ॥   ਆਪੇ ਜਾਲ ਮਣਕੜਾ ਆਪੇ ਅੰਦਰਿ ਲਾਲੁ ॥੨॥  

Āpe mācẖẖī macẖẖulī āpe pāṇī jāl.   Āpe jāl maṇkaṛā āpe anḏar lāl. ||2||  

Akalpurakh Himself is the fisherman, the fish, the water, the net, the metal ball of the net and the bait within.

 Note it down, here Akalpurakh’s presence in all including things and environments is expressed; literally, everything is a part of Him, alive or not alive as they all emanate from Him. If a man makes something like a net, still it belongs to Him, because the man, who makes it, also comes from Him and the material he uses is also part of Him. It is this harmonious concept that one needs to keep in mind while beholding Him present all over. When we deem Him as separate entity from His creation, we simply march toward the duality – complex.

If the seeker goes through that state of mind where he can see the Creator pervading all over, then it can be said the seeker has understood what the Guru says and become able to have the experience the Guru had.

Tenth Nanak showed his Sikhs to live fearlessly, to become able in self-defense and to stand up against injustice done against the helpless; however, he designated Sri Guru Granth Sahib as the Guru for them so that they don’t miss the spiritual aspect of Sikhi. Without pursuing spiritual aspect of Sikhi, a Sikh will remain an incomplete Sikh. 

Interpretation in Punjabi is by Dr Sahib Singh.

Humbly

G Singh

EVERLASTING BLISS

First Nanak explains how to become worthy in the eyes of the Creator in Japji, on 1, SGGS:

ਕਿਵ ਸਚਿਆਰਾ ਹੋਈਐ ਕਿਵ ਕੂੜੈ ਤੁਟੈ ਪਾਲਿ ॥

kiv sachiaaraa hoeeai kiv koorrai thuttai paal ||

 How can one be truthful and how can be the veil of falsehood torn away?

 If by purifying one’s body, getting in deep meditation and going in pursuit of satisfaction or having fasts, Akalpurakh cannot be realized, then what is the way out to realize Him and how it is possible to be truthful in His consideration? Answer comes in the following verse: 

ਹੁਕਮਿ ਰਜਾਈ ਚਲਣਾ ਨਾਨਕ ਲਿਖਿਆ ਨਾਲਿ ॥੧॥

hukam rajaaee chalanaa naanak likhiaa naal ||1||

Oh Nanak! We should obey the Creator’s ordinance already put in force (according to which the world runs).

To be truthful is to remain in harmony with Akalpurakh’s ordinance; it means to understand His ordinance and to remain aligned to it. In other words, to take it as it comes by without any complain. There is no need of doing rituals and playing intellectual games but living in His ordinance; this is the essence to tear down the wall of illusions of falsehood. In next Stanza, the Guru starts defining Akalpurakh’s Ordinance so that it could be understood first.

In 4 Th Stanza, on 2, SGGS, the Guru explains how the Creator comes close: he says:

ਮੁਹੌ ਕਿ ਬੋਲਣੁ ਬੋਲੀਐ ਜਿਤੁ ਸੁਣਿ ਧਰੇ ਪਿਆਰੁ ॥

muha k bolan boleeai jith sun dhharae piaar ||

What words can we speak to evoke His Love?

 What should we say by hearing which He bestows His grace/love on us? Then the Guru comes with a clear answer in the following verse:

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲਾ ਸਚੁ ਨਾਉ ਵਡਿਆਈ ਵੀਚਾਰੁ ॥

anmrith vaelaa sach naao vaddiaaee veechaar ||

In the Amrit Vaelaa,( the ambrosial hours before dawn), contemplate the eternal Name of the Creator and His glorious greatness.

To evoke His love, in the early wee hours, His Name and virtues should be reflected on.

 Why wee hours are recommended?  As we wake up, our fresh minds need to be infused with His memory before walking in to the world of Maya, because His memory can keep us on a virtuous path. For those, who work during night, their “Amrit Veala” can be different. Literally it hints at a time when we wake up after a good sleep; after that sound sleep, our minds are not involved in anything and if our minds are filled with His memories and His virtues, they can deal with the Maya inflicted world without getting affected it negatively and they keep feeling Him close. Further the Guru states that liberation from Maya comes only through the Creator’s grace:

ਕਰਮੀ ਆਵੈ ਕਪੜਾ ਨਦਰੀ ਮੋਖੁ ਦੁਆਰੁ ॥

karamee aavai kaparraa nadharee mokh dhuaar ||

By His grace, the robe of His praise is obtained. By His Grace, the gate of Liberation is found.

ਨਾਨਕ ਏਵੈ ਜਾਣੀਐ ਸਭੁ ਆਪੇ ਸਚਿਆਰੁ ॥੪॥

Nanak eaevai jaaneeai sabh aapae sachiaar ||4||

Oh Nanak! This is the way eternal Prabh, who is All Pervading, is known. ||4||

                                       

With Prabh's blessings, one involves in His praise and with His grace, one is liberated from the Maya influences. In the Gurbani, liberation is defined to go above the Maya influences. After death, liberation is not actually advocated as it is explained in Hindu religion. It is achieved being- alive. Karmee should not be taken as “luck” or Karma widely known as the fruit of previous actions. In the Gurubani, such kind of Karma theory is questioned by asking what were the deeds to be done when there was nothing in existence; therefore, Karma commonly used in the Hindu religion has no place in Sikhi. Bhai Sahib Veer Singh also interprets Karma as deeds, but he suggests that through deeds we get things useful for the body, but deeds don’t trigger liberation, because liberation is only obtained through Prabh’s grace. Stress is on following Prabh’s ordinance and praising Prabh: It is also said:

ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਆਗਿਆ ਆਤਮ ਹਿਤਾਵੈ ॥ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤਿ ਸੋਊ ਕਹਾਵੈ ॥
Parabẖ kī āgi▫ā āṯam hiṯāvai
He, who in his heart loves Prabh’s ordinance, is said to be the one having salvation while alive. (275, SGGS)

Prabh, who permeates all, is known by praising and contemplating His name. All other efforts of charities, physical austerities or rituals and so on do not help in realizing Prabh. We must remember that Akalpurakh is the only giver; therefore, we should not claim about what we give anything to anyone. Only doing efforts to remain in harmony with His Will can take us to that happiness, which is also His gift. And, happiness cannot be bought or obtained through the worldly achievements as they remain temporary. True happiness is that which lasts forever; once that is obtained, the mind remains in peace.

It is a well known fact that if peace and stability of the mind are obtained, everlasting bliss is also obtained; however, the Gurbani advises its follower to get rid of lust, wrath, attachment, greed and conceit to reach to such a state of mind, also known as "sehaj". In other words, it is a state of mind which takes away all the interests in the worldly entanglement. While living in this world, when one succeeds in such a goal, one is looked upon with a different attitude, because becoming such a human doesn’t fit well in any society. The people start calling such a person a failure, or misfit or a delusional person. First Nanak endured such ridicule behavior at the hands of the people of his times.

ਕੋਈ ਆਖੈ ਭੂਤਨਾ ਕੋ ਕਹੈ ਬੇਤਾਲਾ ॥ (SGGS991)
Ko▫ī ākẖai bẖūṯnā ko kahai beṯālā.
Some call me a ghost and some say that I am a demon.

Why is such a state of mind that brings such great happiness ignored? The answer lies in the compromise of the people with temporary pleasures that come and go.  In the Gurbani, it is suggested repeatedly to obtain such a state of mind without becoming a sanyassi (recluse) as it is popular in Hindu culture; how? To know that, please go over the following shabda and see how without abandoning everything, such a state of mind becomes easy to obtain

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੫ ਘਰੁ ੨ ॥   ਗੋਇਲਿ ਆਇਆ ਗੋਇਲੀ ਕਿਆ ਤਿਸੁ ਡੰਫੁ ਪਸਾਰੁ ॥   ਮੁਹਲਤਿ ਪੁੰਨੀ ਚਲਣਾ ਤੂੰ ਸੰਮਲੁ ਘਰ ਬਾਰੁ ॥੧॥  
Sirīrāg mėhlā 5 gẖar 2.   Go▫il ā▫i▫ā go▫ilī ki▫ā ṯis damf pasār.   Muhlaṯ punnī cẖalṇā ṯūʼn sammal gẖar bār. ||1||   

Sree Raag, Bani of Fifth Nanak, house second: In essence: A herdsman takes cows to the grazing lands to graze them for some time, what can he establish there? (Nothing, he has to go back). Oh mortal! In the same way, you are given short time; after it is over, you have to go; it is better to take care of the home you have (life/soul).

 (ਔੜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਥੋੜੇ ਦਿਨਾਂ ਲਈ) ਗੁੱਜਰ (ਆਪਣਾ ਮਾਲ-ਡੰਗਰ ਲੈ ਕੇ) ਕਿਸੇ ਚਰਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਵਡੱਪਣ ਦਾ ਵਿਖਾਵਾ-ਖਿਲਾਰਾ ਸੋਭਦਾ ਨਹੀਂ। (ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਜੀਵ! ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਲਈ) ਮਿਲਿਆ ਸਮਾ ਮੁੱਕ ਜਾਇਗਾ, ਤੂੰ (ਇਥੋਂ) ਤੁਰ ਪਏਂਗਾ। (ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ) ਘਰ ਘਾਟ ਸੰਭਾਲ (ਚੇਤੇ ਰੱਖ)।੧।
 
The above verses instruct the seeker to think about a given short span of life; this life is supposed to be spent in the Creator’s love and praise as per the Gurrbani; on 72, SGGS:

ਏਕੋ ਨਾਮੁ ਹੁਕਮੁ ਹੈ ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰਿ ਦੀਆ ਬੁਝਾਇ ਜੀਉ ॥੫॥
Ėko nām hukam hai Nānak saṯgur ḏī▫ā bujẖā▫e jī▫o. ||5||
To praise only Naam is an ordinance of Prabh and this ordinance is made understood by the Satiguru.

The Guru counsels the follower to get attached through the Guru guidance:
ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਉ ਮਨਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਪਿਆਰਿ ॥   ਕਿਆ ਥੋੜੜੀ ਬਾਤ ਗੁਮਾਨੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥  
Har guṇ gā▫o manā saṯgur sev pi▫ār.   Ki▫ā thoṛ▫ṛī bāṯ gumān. ||1|| rahā▫o.  

Oh my mind! Serve the Satiguru by singing Har’s praises in love. Why to have pride in a trivial thing? Pause

Please note that the Guru defines what the service of the Guru is; praising Har is what the Guru wants from a follower. Loving Guru is listening and obeying the Guru. It can be done sincerely only if conceit and interest of the mind in trivial things are eradicated and the mind is involved in Naam praise. Offering flowers and other things or merely worshiping the Guru will do nothing, because that is not obeying the Guru; any physical service of the Guru is easier to do than offering one’s mind to the Guru guidance. One, who doesn’t become what the Guru wants, falls short of receiving the Guru blessings.

ਹੇ ਮੇਰੇ ਮਨ! ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਇਆ ਕਰ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦੀ (ਦੱਸੀ) ਸੇਵਾ ਕਰ। ਥੋੜੀ ਜਿਤਨੀ ਗੱਲ ਪਿੱਛੇ (ਇਸ ਥੋੜੇ ਜਿਹੇ ਜੀਵਨ-ਸਮੇਂ ਵਾਸਤੇ) ਕਿਉਂ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?।੧।ਰਹਾਉ।

The Guru continues reminding the follower to live here as a guest who stays for a short time; the guest doesn’t get attached to anything and never claims anything, because his or her goal is just to pass the given time for a stay. Reminding through the guest - analogy, the Guru makes aware the follower that nothing is permanent; therefore, avoid attaching to anything.

ਜੈਸੇ ਰੈਣਿ ਪਰਾਹੁਣੇ ਉਠਿ ਚਲਸਹਿ ਪਰਭਾਤਿ ॥   ਕਿਆ ਤੂੰ ਰਤਾ ਗਿਰਸਤ ਸਿਉ ਸਭ ਫੁਲਾ ਕੀ ਬਾਗਾਤਿ ॥੨॥  
Jaise raiṇ parāhuṇe uṯẖ cẖalsahi parbẖāṯ.   Ki▫ā ṯūʼn raṯā girsaṯ si▫o sabẖ fulā kī bāgāṯ. ||2||   

Oh mortal! Just as a guest for a night departs in the morning (after a night’s stay), you will also go. Why are you drenched in the attachment of your family? It is just like a garden of flowers.

The garden of followers looks beautiful; when we pass by it; it attracts our minds; however, it is short lived, we know that. Having family is very much encouraged in the Gurbani; however, losing virtues to feed it, or to make it happy is simply called wastage of life. Without virtuous living and without fixing heart on the Creator’s praise, one’s life, as per the Gurbani, is a sheer wastage of time.Please remember that nothing is said against any responsibility toward the family; in other words, it is advised to perform one’s responsibility toward the family through the Guru guidance, and performing it perfectly does not demand abandonment of virtues. When virtues are mortgaged for the welfare of the family, one loses everything.

ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਵੇਲੇ (ਕਿਸੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋਏ) ਪਰਾਹੁਣੇ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ (ਉਥੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਚੱਲ ਪੈਣਗੇ (ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਜੀਵ! ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰਾਤ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਤੂੰ ਭੀ ਇਸ ਜਗਤ ਤੋਂ ਚੱਲ ਪਏਂਗਾ)। ਤੂੰ ਇਸ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਨਾਲ (ਬਾਗ ਪਰਵਾਰ ਨਾਲ) ਕਿਉਂ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈਂ? ਇਹ ਸਾਰੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਹੀ ਬਗ਼ੀਚੀ (ਸਮਾਨ) ਹੈ।੨।
 
ਮੇਰੀ ਮੇਰੀ ਕਿਆ ਕਰਹਿ ਜਿਨਿ ਦੀਆ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਲੋੜਿ ॥   ਸਰਪਰ ਉਠੀ ਚਲਣਾ ਛਡਿ ਜਾਸੀ ਲਖ ਕਰੋੜਿ ॥੩॥  
Merī merī ki▫ā karahi jin ḏī▫ā so parabẖ loṛ.   Sarpar uṯẖī cẖalṇā cẖẖad jāsī lakẖ karoṛ. ||3|| 

Oh mortal! Why are you shouting with claims? Seek Prabh who has given what you have. One day, you will certainly depart leaving thousands of millions right here.

Again advice is given to eliminate claims and conceit; whatever is gathered is left behind, because nothing can be taken as one departs. If the seeker wants to realize the Creator, the responsibility toward the Creator and the Guru should always be bigger than anyone or any interest, because whatever one possesses is a gift of the Creator. And, then why the Creator should be put on a second place? 

ਇਹ ਚੀਜ਼ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਇਦਾਦ ਮੇਰੀ ਹੈ-ਕਿਉਂ ਅਜੇਹਾ ਮਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜਿਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭ। ਇਥੋਂ ਜ਼ਰੂਰ ਕੂਚ ਕਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। (ਲੱਖਾਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਭੀ) ਲੱਖਾ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਰੁਪਏ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਇਗਾ।੩।

ਲਖ ਚਉਰਾਸੀਹ ਭ੍ਰਮਤਿਆ ਦੁਲਭ ਜਨਮੁ ਪਾਇਓਇ ॥   ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ਤੂੰ ਸੋ ਦਿਨੁ ਨੇੜਾ ਆਇਓਇ ॥੪॥੨੨॥੯੨॥  
Lakẖ cẖa▫orāsīh bẖarmaṯi▫ā ḏulabẖ janam pā▫i▫o▫e.   Nānak nām samāl ṯūʼn so ḏin neṛā ā▫i▫o▫e. ||4||22||92||  

After wandering through eighty four existences, you have found this birth which is hard to find. Oh Nanak! Remember Naam as your end is nearing.

In the Gurbani, wandering through many existence should never be interpreted as “many stages of life” as many do under the influence of western thoughts or other own beliefs, because the reference of various existences are repeated so much in numerous times and in numerous ways in the Gurbani that it is not possible to take “lakh Churasee Fer” as temporary stages of life . I personally tried to see if such idea can be true in any way, but I end up accepting it as “numerous existences”. And, it is this human life through which the Creator and His creation are understood and Prabh’s staged show is comprehended; therefore, it should not be wasted in trivial accomplishments.

 (ਹੇ ਭਾਈ!) ਚੌਰਾਸੀ ਲੱਖ ਜੂਨਾਂ ਵਿਚ ਭੌਂ ਭੌਂ ਕੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਲੱਭਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਨਕ! (ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ) ਨਾਮ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵਸਾ, ਉਹ ਦਿਨ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ (ਜਦੋਂ ਇਥੋਂ ਕੂਚ ਕਰਨਾ ਹੈ)।੪।੨੨।੯੨।

Achieving everlasting bliss is very hard; through the Satiguru’s shabda, it becomes possible. A Sikh, who fails in this pursuit, he or she may realize it or not, the entire life is wasted in trivial things, establishments, haughty claims and futile debates. It is hard in this glittering Maya attraction - net  to follow the Guru as the Guru also states on 918 SGGS:

ਖੰਨਿਅਹੁ ਤਿਖੀ ਵਾਲਹੁ ਨਿਕੀ ਏਤੁ ਮਾਰਗਿ ਜਾਣਾ ॥ Kẖanni▫ahu ṯikẖī vālahu nikī eṯ mārag jāṇā. 

The path of Sikhi is sharper than a two-edged sword and finer than a hair.

A Sikh is a learner, and improving through learning should be his or her aim; falling down on this path is not cursed by the Guru, instead it is advised to continue on the Guru shown path with relentless determination till the goal is achieved. Running a business honestly or performing one’s assignments diligently for the financial rewards is not discouraged in the Gurbani; it is stressed to remain honest and detached to anything which takes away from the Creator. This path shown by the Guru certainly leads to everlasting ecstasy.

Interpretation in Punjabi is by Dr Sahib Singh

Humbly
G Singh